Bogdan Dzakanowski należał do jednej z samodzielnych grup niepodległościowych w roku 1982 rozpocząłem współprace z jego kuzynem Krzysztofem Kapałczyńskim (obecnie mieszka w Niemczech).
Był łącznikiem poprzez niego dostarczałem grupie czasopisma drugiego obiegu, takie jak: W Drodze, Serwis Informacyjny, Bibułę, Szanse, Tygodnik Mazowsze, Almanach i różnego rodzaju ulotki, apele, ze względów konspiracyjnych nie znaliśmy się osobiście, jednak widziałem go w akcji rozrzucającego ulotki podczas Mszy Św. w intencji Ojczyzny, czy 3 maja 1983 r. wraz z kuzynem i trzecią nieznaną mi osobą kładł flagę z napisem Solidarność przy kwietnym krzyżu przy Bazylice pod wezwaniem Św. Wincentego a Paulo. 27 stycznia 1984 r. zostałem aresztowany. Ponownie współpracę z tą grupą nawiązałem w połowie 1986 r. kiedy to zostałem redaktorem naczelnym Pisma „Raport”, Bogdan Dzakanowski wraz z kuzynem drukowali to pismo w lokalu mieszkalnym na ul. Długiej w Bydgoszczy.
W drukarni bywałem dość często przynosząc matryce czy odbierając wydrukowane gazety, tu już osobiście poznałem Bogdan Dzakanowskiego. Współpraca to została przerwana w styczniu 1987 r., kiedy to poważnie chory trafiłem na kilka miesięcy do szpitala. Ponownie spotkałem Bogdana Dzakanowskiego. Podczas głodówki w obronie aresztowanego za odmowę służby wojskowej Piotra Różyckiego, która odbywała się w Oratorium Jana Pawła II w kościoła OO. Jezuitów w Bydgoszczy w dniach 13-20 września, ja byłem osobą wspierającą głodówkę, m.in. kurierem przywożącym plakaty, gazetki z Warszawy, oraz nagłośniającą odbywające się tam wykłady, Bogdan był uczestnikiem głodówki.
Z opowieści Krzysztofa Kapałczyńskiego wiem, że oprócz działań pod moimi auspicjami sami prowadzili szereg innych działań, takich jak drukowanie plakatów za pomocą gumolitu, malowanie napisów na ścianach.
